Taizé
Taizé, een dorpje in Bourgondië, herbergt een gemeenschap van mannen die hun hele leven in dienst stellen van Christus. Ze zijn met bijna honderd. Ze zijn afkomstig uit méér dan dertig landen en behorend tot verschillende kerken, protestant en katholiek, proberen zij een teken van verzoening te zijn tussen verdeelde christenen en volken.
Alles begon in 1940 toen Roger Schutz, 25 jaar oud, zijn geboorteland Zwitserland verliet en in Frankrijk ging wonen. De tweede wereldoorlog brak uit en hij voelde een innerlijke noodzaak om hulp te bieden aan oorlogsslachtoffers. Het dorpje Taizé, waar hij zich vestigde, lag vlakbij de demarcatielijn die Frankrijk in tweeën verdeelde: het lag gunstig om oorlogsvluchtelingen op te vangen, in het bijzonder Joden Hier bleef hij twee jaar. Vanaf de herfst 1942 (bezetting van héél Frankrijk) tot het einde van de oorlog leefde Roger in Genève, waar hij een gemeenschapsleven startte met drie eerste broeders. Ze konden in 1944 terugkeren naar Taizé. Daarna voegden zich enkele andere jonge mannen bij hen en op Paasdag 1949, legden ze de plechtige gelofte af hun leven lang in gemeenschap, celibatair en in grote eenvoud te leven. Daarna begon de geleidelijke groei van de gemeenschap.
Een belangrijke gebeurtenis in de ontstaansgeschiedenis van Taizé is het ‘wereldjongerencongres’ van twee tot vijf september 1966. Daar kwamen ongeveer 1400 jongeren samen uit zo’n 23 verschillende landen. Er werd samengekomen in gespreksgroepen van twintig tot dertig man. De plenaire bijeenkomsten gingen door in de kerk van de verzoening, zoals de kerk in Taizé heet. Ook het gemeenschappelijk gebed, drie maal per dag, ging door in de kerk.
(bronnen: ‘De gemeenschap van Taizé’ uitgave Les Presses de Taizé; ‘Frère Roger, de biografie over de stichter van Taizé’ – Sabine Laplace – Halewijn)
Na dit wereldjongerencongres zijn jongeren blijven bijeenkomen in Taizé. In 1979 gingen Kaat en ikzelf voor de eerste keer naar Taizé. We waren met een groep jongeren uit ‘Happy People’, de toenmalige jongerenkerk van Izegem. Omer Hommez, priester uit het VTI, organiseerde de reis en had zijn busje gevuld.
De eerste indruk was overweldigend. Het was er vol jongeren en een drukte van jewelste. Ik wou daar weg… Na een paar dagen kwam ik in de sfeer en wou daar eigenlijk nog langer blijven. Het was een topervaring om samen met duizenden andere jongeren samen te kunnen praten over je geloof, om samen te bidden, te zingen en … stilte momenten mee te maken.
In 1980 huwden we en trokken op huwelijksreis naar… ‘Taizé’. We zijn er sedertdien bijna elk jaar geweest, uitgenomen de corona periode. We noemen het onze tweede thuis, onze jaarlijkse gezinsretraite. Je moet er geweest zijn om te weten wat Taizé kan betekenen – voor ons in elk geval: een deel van ons leven.
Filip Lesy
