De pastorale zorg in WZC ‘t Pandje

André Alaers: pastor in ’t Pandje

Redemptorist André Alaers verblijft al geruime tijd in het wzc ’t Pandje. Samen met een gediversifieerde groep aan medewerkers en een vrijwilliger is hij medeverantwoordelijk voor de geestelijke begeleiding van de bewoners en hun families.

Redemptoristen in een kapucijnergeïnspireerde omgeving, lijkt niet onmiddellijk evident. Voor broeder André ligt dit anders. Ooit nam zijn orde de beslissing om de ouder wordende paters en broeders onder te brengen in bestaande instellingen en niet in eigen rusthuizen. Toen ’t Pandje toe was aan uitbreiding kwam het bestuur overeen met de redemptoristen om een deel van de nieuwbouw te reserveren voor bejaarde of hulpbehoevende leden van hun orde.

Met negen namen ze in 2009 hun intrek in een vleugel met een eigen kleine maar stemmige kapel. Zo konden ze tegelijkertijd hun vertrouwde gemeenschapsleven behouden én in onmiddellijk contact met de medebewoners, in de mate van het mogelijke, hun roeping van zorg en dienstbetoon blijven uitoefenen. Zo was het hun voorgetoond door hun Italiaanse stichter Alfonsus van Liguori (1696-1787).

Alfonsus, een advocaat met naam en faam, besliste in 1723 om priester te worden. Negen jaar later richtte hij ‘de Congregatie van de Allerheiligste Verlosser’ op in een kleine kapel van een gastenverblijf van de redemptoristinnen in Scala, in de buurt van Napels. U leest het goed. Eerst was er de vrouwelijke congregatie (oprichting 1731). De stichteres inspireerde Alfonsus om in 1732 een mannelijke orde in het leven te roepen met als focus de verkondiging van het Evangelie aan de armen of bij uitbreiding aan wie verstoken blijft van pastorale zorg. Denk hierbij vandaag aan daklozen, (ex-)gevangenen, drugverslaafden …, het werkterrein van de redemptoristen. ‘Ze doen wat anderen nalaten’ zoals hun stichter het uitdrukte en dit in woord en daad.

Ook broeder André heeft voor die weg gekozen. Na een opleiding houtbewerking bij de Salesianen in Don Bosco in Hoboken trad hij iets meer dan vijftig jaar geleden in bij de redemptoristen in Essen. In het college was hij werkzaam op het internaat. Al vlug vonden leerlingen die het moeilijk hadden een luisterend oor bij broeder André die niet alleen het kind ondersteunde maar ook de ouders in het proces betrok. Verder zette hij er zich in voor de evenwaardigheid tussen paters en broeders.

Na zijn tijd in Essen trok hij naar Gent. Daar leerde hij autorijden en door het volgen van pastorale  cursussen, o.a. bij Jozef De Kesel, opende zich een nieuwe wereld van inzichten en taken. Hij werd actief in de voorbereiding van de vormelingen, hij leidde een- en meerdaagse bezinningsdagen en hij werd actief bij Bond zonder Naam. Al die tijd bleef hij ijveren voor een betere waardering van de broeders binnen de orde. Dit laatste bracht hem tot in Rome waar contacten met medebroeders van andere nationaliteiten zijn horizon opnieuw verruimden. De laatste jaren van zijn actieve leven werkte André actief mee binnen de Bond zonder Naam in Antwerpen. Voor hem is hier het evangelie écht levendig geworden tussen en met de mensen aan de rand van onze maatschappij.

Toen André in ‘t Pandje aankwam betekende dit niet het einde van zijn leven in dienstbaarheid. Hij werd niet alleen chauffeur voor zijn confraters, hij stond vooral in voor hun pastorale zorg. Pater Norbert, de pater kapucijn verantwoordelijk voor de zielzorg in de instelling, merkte dat die rol op broeder Andrés lijf geschreven was en hij vroeg hem om, te gepasten tijde, zijn taak in het wzc over te nemen.  En zo geschiedde na het vertrek van de kapucijnen uit Izegem.

Tot op vandaag is broeder André de dragende kracht van de pastorale werkgroep bestaande uit een vijftal medewerkers en een vrijwilliger. De groep is samengesteld uit jong en ouder. Zowel een lid uit het createam als een verpleegster of verzorgende is er aan de slag. Broeder André benadrukt dat de steun van de directeur onontbeerlijk is voor het welslagen van hun activiteiten, maar daar heeft hij niet over te klagen.

Het team bereidt de vieringen voor die in elk van de leefgroepen afzonderlijk plaatsvinden. Vijf leefgroepen, vijf vieringen, telkens voorgegaan door eredeken Herman Lecluyse. Vandaag is er zelfs een koortje. Vooral op speciale vieringen zoals de meiviering in de Dankkapel of de dienst op Goede Vrijdag treedt het koor op. Net zoals de kleinschaligheid van de vieringen komt de zang verzorgd door een koortje van bewoners de betrokkenheid ten goede.

Dat pastoraal meer is dan vieringen alleen spreekt voor zich. Vandaar dat het niet verwonderlijk is om broeder André overal in ’t Pandje aan te treffen. Een babbeltje hier, een bemoedigend woord daar, een gemoedelijk gesprek in de cafetaria. Alles draagt bij tot een sfeer waar zowel bewoners als bezoekers zich gesterkt, getroost of gewoon goed bij voelen.