Via Sancti Martini Utrecht-Tours
Op donderdag 27 augustus kregen we in het secretariaat een telefoontje van het parochiesecretariaat in Deinze : “we hebben zojuist 8 pelgrims van Amerika uitgezwaaid en zijn op weg naar jullie in Izegem. Kunnen jullie helpen zoeken naar een slaapplaats ?”
Tegen 17 u kwam de verantwoordelijke Ann aan op het secretariaat. Zes van de pelgrims konden we een slaapplaats aanbieden. Twee kozen voor een hotel omdat de vrouw gevallen was en gekwetst. Een hotel en de juiste verzorging zou welkom zijn.
Veel vroegen ze niet : een toilet, water om zich te wassen en een dak boven hun hoofd om te slapen, ze hadden zelf hun matje en slaapzak mee.
Ik was nieuwsgierig. Wie waren deze mensen ? Welke pelgrimage deden ze ?
Blijkbaar was mijn Engels goed genoeg om een ganse conversatie te houden met Ann.
Ze waren vertrokken op 15 augustus in Utrecht. Daar leerden ze de andere pelgrims kennen.Hoewel ze allemaal uit Amerika komen, uit verschillende staten, was de ontmoeting in Utrecht.
Op 25 september komen ze dan aan op hun eindbestemming : Tours in Frankrijk.
41 dagen wandelen, ca 850 km.
De Sint-Martinusroute is een vast netwerk van pelgrimageroutes door 12 landen. Het ganse netwerk is meer dan 5000 km doorheen Europa. En natuurlijk zijn er veel kerken op de route die verwijzen naar Sint-Martinus.
Iedere dag zoeken ze een slaapplaats en vertrekken de volgende dag opnieuw. Vanuit Izegem trokken ze richting Menen om de zaterdag Ieper en de Sint-Maartenskerk te bereiken. Als we dit artikel lezen zullen ze dichtbij Parijs zijn om dan door te trekken naar Tours.
Maar wie was Sint-Martinus die ze zo vereren en in zijn voetstappen willen gaan ? Op jonge leeftijd werd hij soldaat en als 15-jarige trok hij naar Gallië. Dankzij zijn vader werd hij ingedeeld in de keizerlijke garde. Hij voelde zich echter niet thuis in het soldatenleven. Hij ging leven als een kluizenaar tussen de andere soldaten, en hielp ze waar het nodig was. Als hij arme mensen zag, dan gaf hij een deel van zijn bezittingen. Op een winterse koude dag ontmoette Martinus bij een stadspoort van Amiens een verkleumde bedelaar. Omdat hij zijn bezittingen al weggegeven had, had hij alleen nog maar zijn mantel. Die was bijzonder, omdat hij soldaten en officieren status verleende. Andere soldaten zagen de bedelaar ook, maar deden niets. Sint-Maarten echter pakte zijn zwaard, sneed zijn mantel in tweeën en gaf de bedelaar de helft ervan. Door sommige soldaten werd hij uitgelachten omdat hij er met zijn halve mantel vreemd uitzag.
’s Nachts droomde hij dat hij Jezus zag, die die halve mantel droeg, waarbij herinnerd werd aan de woorden in Mattheüs 25:36 : “Ik was naakt en gij hebt Mij gekleed”. Martinus wist genoeg, hij wilde Jezus Christus volgen als een kluizenaar. Martinus wilde niet vechten, hij wilde het leger uit. Hij kreeg echter het verwijt dat hij een lafaard was en niet durfde te strijden. Martinus nam de soldij niet aan, maar zei de veldslag wel mee te doen, maar dan zonder wapens. De keizer ging akkoord. Het liep echter anders, want de vijand gaf zich over, waardoor de veldslag overbodig werd.
Martinus werd in 371 door de bevolking van Tours gekozen tot bisschop. Als bisschop zette hij zich in voor de verdere verspreiding van het christendom. Hij stichtte kerken. In 397 stierf Maarten aan koortsen. Hij was toen ongeveer 80 jaar oud. Hij werd op 11 november begraven op een christelijke begraafplaats even buiten de stad Tours. Al gauw na zijn dood kwam de verering op gang en in de 7de eeuw werd er een basiliek aan hem gewijd.In zijn nog bestaande graf liggen slechts een stuk schedel en een armbot. Een armbot kwam ook in de Dom van Utrecht terecht.
(bron Wikipedia)
